امام باقر(ع) میفرمایند: «قائم، پناهِ مؤمن در تنهایی و امیدِ پریشان است.» (بحارالأنوار، ج۵۳، ص۱۵۵)». مترجم، بیشترِ روز را در سکوت میگذراند؛ با کلمههایی که باید دقیق باشند، زنده باشند، انسانی باشند. او فقط «جابهجا» نمیکند؛ معنا را از دلِ یک زبان بیرون میکشد و به زبان دیگر میرساند. اما این همه مکث، این همه وسواس، این همه تنهایی… معمولاً دیده نمیشود و او، درست وسط همین سکوت، دنبال یک پناه میگردد؛ جایی که امیدِ پریشانش را جمع کند. این قسمت، یکی از روایتهای «چله امید» است که به همت خبرگزاری ایکنا از نیمه شعبان تا شبهای احیا، برای آنان که بیصدا، دنیا را قابل فهمتر میکنند؛ منتشر میشود.